В избранные
Смотреть позже
Писарбача, он киска тар, гарм ва танг ба назар мерасид, ки хурӯси маро ба таври комил фурӯ бурд ва маро водор сохт, ки дар дохили он кончаро тамошо кунам ва кончаамро тамошо кунам, аммо НЕ, ман дар даҳони вай кона мекунам ва вай инро дӯст медошт!
На пурра фаҳмид, ки модари угай дар ибтидо бо ӯ чӣ сӯҳбат мекард, аммо аз рӯи рушди минбаъдаи ҳодисаҳо, баръало аз бисёр бонувонаш шикоят мекунад - синаҳои калон, дар ҳолати вай, ки пӯшидани он бе масҳ доимӣ душвор аст. Ва масҳ кардани синаҳояш ва инчунин тамоми баданаш. Ва ин гапи маъшуқаи сиёҳпӯсташ буд, ки пеш аз он ки бо онҳо бистарӣ шавад, ман якбора фаҳмидам – ба модари угайаш ҳамдардӣ карда, ба ӯ кумак кард! Ҳамин тавр буд, ҳамин тавр не?